Ustawienia kontenera WWW

Określa host wirtualny umożliwiający pojedynczemu hostowi emulowanie wielu hostów. Zasoby powiązane z jednym hostem wirtualnym nie mogą współużytkować danych z zasobami powiązanymi z innym hostem wirtualnym, nawet jeśli oba hosty wirtualne współużytkują ten sam fizyczny komputer.

Zaznacz opcję hosta wirtualnego:

host_domyślny

Produkt zawiera domyślnego hosta wirtualnego z niektórymi powszechnymi aliasami, jak np. adres IP komputera, skrócona i pełna nazwa hosta. Alias stanowi pierwszą część ścieżki dostępu do zasobu, np. procesu typu serwlet. Na przykład, jest to localhost:9080 w żądaniu http://localhost:9080/myServlet.

host_administracyjny

Ta opcja hosta wirtualnego to inna nazwa serwera aplikacji, nazywanego również server1 w instalacji podstawowej. Proces ten obsługuje wykorzystanie Konsoli administracyjnej.

host_serwera_proxy

Host wirtualny o nazwie host_serwera_proxy zawiera definicje portów 80 oraz 443, zwykle inicjowanych jako etap inicjowania serwera proxy. Tego serwera należy używać zgodnie z regułami przekierowania powiązanymi z serwerem proxy.

Jeśli po jednym uruchomieniu serwletu generuje on dane wyjściowe, które są przeznaczone do buforowania, tworzony jest wpis pamięci podręcznej zawierający nie tylko dane wyjściowe, ale również efekty uboczne wywołania. Efekty uboczne obejmują między innymi wywołania dla innych serwletów lub plików JavaServer Pages (JSP), jak również metadane dotyczące wpisu, łącznie z limitem czasu oraz informacjami dotyczącymi priorytetu wpisu.

Buforowanie fragmentu portletu wymaga, aby buforowanie serwletu było włączone. Z tego powodu włączenie buforowania fragmentu portletu automatycznie włącza buforowanie serwletu. Wyłączenie buforowania serwletu automatycznie wyłącza buforowanie fragmentu portletu.

Służy do wyłączania zestawiania obiektów żądań serwletu i odpowiedzi serwletu zestawianych przez kontener WWW. Jeśli wyłączono zestawianie obiektów żądań serwletu i odpowiedzi serwletu, dla każdego żądania są tworzone nowe obiekty żądania serwletu i odpowiedzi serwletu.

Jeśli wyłączono zestawianie obiektów żądań serwletu i odpowiedzi serwletu, dla każdego żądania są tworzone nowe obiekty żądania serwletu i odpowiedzi serwletu, co może negatywnie wpłynąć na wydajność, ale pozwala na zabezpieczenie przed błędami zestawiania.

Służy do zbierania informacji na temat aplikacji wdrożonych na serwerze i udostępniania ich jako dokumentów środowiska Swagger.

Usługa wykrywania interfejsu API umożliwia znalezienie interfejsów REST API na serwerze. Istnieje możliwość pobrania dokumentu środowiska Swagger z informacjami na temat interfejsów REST API.

Umożliwia określenie liczby wątków dostępnych na potrzeby obsługi operacji dotyczących przekroczenia limitu czasu asynchronicznego serwletu przypadających na serwer.

Wartość domyślna 2 może być zbyt niska w przypadku używania wielu aplikacji korzystających z asynchronicznych serwletów, które często przekraczają limit czasu.

Umożliwia określenie domyślnego limitu czasu asynchronicznego serwletu dla serwera.

Wartość domyślną (30 sekund) można obniżyć, jeśli odpowiedzi nie są odbierane wystarczająco szybko i w przypadku wystąpienia błędu następuje istotne wycofanie. Wartość można także zwiększyć, jeśli limit czasu jest przekraczany zbyt często, a większy limit czasu pozwala na dostarczanie odpowiedzi do klienta z dopuszczalnym opóźnieniem. Jednostką jest milisekunda, więc w celu przekształcenia tych liczb na sekundy należy pomnożyć je przez 1000. Aby konfigurować na wyższym poziomie granulacji, należy użyć metody AsyncContext setTimeout w sposób programowy.

Należy wybrać tę opcję, aby obiekty wykonywalne były uruchamiane przy użyciu menedżera pracy. Ta opcja jest domyślnie wybrana. Opcja menedżera pracy umożliwia propagowanie dowolnego kontekstu skonfigurowanego dla wybranego menedżera pracy. Ta opcja wymaga także wybrania nazwy JNDI menedżera, który ma zostać użyty.