Wybieranie ustawień opcji instalacji

Określa, czy pliki JSP (JavaServer Pages) mają być prekompilowane w ramach instalacji. Domyślnie pliki JSP nie są prekompilowane.

W przypadku tej opcji instalacja następuje tylko w docelowym miejscu wdrożenia w wersji 9.0.

W przypadku wybrania opcji Prekompiluj pliki stron JavaServer Pages i próby instalowania aplikacji we wcześniejszym docelowym miejscu wdrażania (takim jak wersja 8) instalacja jest odrzucana. Aplikacje można wdrażać tylko w takich docelowych miejscach wdrożenia, w których ich wersja jest identyczna z wersją danego produktu. Jeśli docelowym miejscem dla aplikacji są serwery w wersji wcześniejszej niż wersja produktu, wdrożenie nie będzie możliwe.

Określa katalog, w którym zostanie zainstalowany plik archiwum korporacyjnego (EAR).

Plik EAR jest domyślnie instalowany w katalogu katalog_główny_profilu/installedApps/nazwa_komórki/nazwa_aplikacji.ear.

Dostępne są następujące opcje ustawień:

• Nie określaj wartości i pozostaw to pole puste.

  Domyślną wartością jest ${APP_INSTALL_ROOT}/nazwa_komórki, gdzie zmienna ${APP_INSTALL_ROOT} oznacza katalog katalog_główny_profilu/installedApps. Katalog o nazwie takiej samej jak plik EAR instalowanej aplikacji jest dodawany do katalogu ${APP_INSTALL_ROOT}/nazwa_komórki. Jeśli katalog nie zostanie określony, plik EAR zostanie zainstalowany w katalogu katalog_główny_profilu/installedApps/nazwa_komórki/nazwa_aplikacji.ear.

• Określ katalog.

  Jeśli zostanie określony katalog Katalog do zainstalowania aplikacji, aplikacja zostanie zainstalowana w katalogu określona_ścieżka/nazwa_aplikacji.ear. Katalog z nazwą pliku EAR instalowanej aplikacji jest dołączany do ścieżki określonej w opcji Katalog do zainstalowania aplikacji. Jeśli na przykład jest instalowany plik Clock.ear i na komputerach z systemem Windows zostanie podana ścieżka C:/myapps, aplikacja zostanie zainstalowana w katalogu myapps/Clock.ear. Zmienna ${APP_INSTALL_ROOT} jest ustawiana na określoną ścieżkę.

• Określ katalog ${APP_INSTALL_ROOT}/${CELL} na potrzeby początkowej instalacji aplikacji.

  Aby wyeksportować aplikację z jednej komórki, a następnie zainstalować wyeksportowaną aplikację w innej komórce, należy określić zmienną ${CELL} na potrzeby początkowej instalacji aplikacji. Na przykład dla tego ustawienia należy określić katalog {APP_INSTALL_ROOT}/${CELL}. Eksport aplikacji powoduje utworzenie rozszerzonego pliku EAR zawierającego aplikację i konfigurację jej wdrażania. W konfiguracji wdrażania jest zachowywana nazwa komórki z początkowej instalacji w katalogu docelowym, chyba że zostanie określona zmienna ${CELL}. Dzięki określeniu zmiennej ${CELL} można zapewnić, że katalog docelowy ma nazwę bieżącej komórki, a nie nazwę oryginalnej komórki.

  Ważne: Jeśli katalog instalacyjny nie został podany przy instalowaniu aplikacji w konfiguracji z pojedynczym serwerem, aplikacja zostanie zainstalowana w katalogu ${APP_INSTALL_ROOT}nazwa_komórki. Jeśli serwer zostanie włączony do konfiguracji opartej na wielu serwerach (przy użyciu programu narzędziowego addNode), nazwa komórki nowej konfiguracji stanie się nazwą komórki węzła menedżera wdrażania. Jeśli w programie narzędziowym addNode zostanie użyta opcja -includeapps, aplikacje zainstalowane przed użyciem programu narzędziowego addNode wciąż będą korzystały z katalogu instalacyjnego ${APP_INSTALL_ROOT}/nazwa_komórki. Aplikacja zainstalowana po dodaniu serwera do konfiguracji sieciowej będzie natomiast korzystać z domyślnego katalogu instalacyjnego ${APP_INSTALL_ROOT}/nazwa_komórki_sieci. Aby przenieść aplikację do katalogu ${APP_INSTALL_ROOT}/nazwa_komórki_sieci po uruchomieniu operacji addNode, należy w trakcie instalowania katalog instalacyjny określić jawnie jako ${APP_INSTALL_ROOT}/${CELL}. W takim przypadku pliki aplikacji będzie można zawsze odnaleźć w katalogu ${APP_INSTALL_ROOT}/nazwa_bieżącej_komórki.
• Jeśli aplikacja została wyeksportowana, a wyeksportowany plik EAR ma zostać zainstalowany w innej komórce lub położeniu, należy określić ścieżkę ${APP_INSTALL_ROOT}/nazwa_komórki/nazwa_aplikacji.ear, jeśli ścieżka ${APP_INSTALL_ROOT}/${CELL} nie została określona podczas początkowej instalacji.

  Wyeksportowany plik EAR jest rozszerzonym plikiem EAR zawierającym aplikację i konfigurację jej wdrażania. Konfiguracja wdrażania przechowuje wartość dla ustawienia Katalog do zainstalowania aplikacji, które zostało użyte podczas poprzedniej instalacji aplikacji. Dopóki nie zostanie określona inna wartość dla katalogu Katalog do zainstalowania aplikacji dla tej instalacji, rozszerzony plik EAR będzie instalowany w tym samym katalogu, co katalog w poprzedniej instalacji.

  Jeśli zmienna ${CELL} nie zostanie określona podczas początkowej instalacji, w konfiguracji wdrażania zostanie użyta nazwa komórki z początkowej instalacji w docelowym katalogu. Jeśli instalacja jest wykonywana w innej komórce, należy określić ścieżkę {APP_INSTALL_ROOT}/nazwa_komórki/nazwa_aplikacji.ear, gdzie nazwa_komórki jest nazwą komórki, w której należy zainstalować rozszerzony plik EAR. Jeśli bieżąca nazwa komórki nie zostanie określona, nazwa_komórki będzie oryginalną nazwą komórki, nawet jeśli rozszerzony plik EAR jest instalowany w komórce o innej nazwie.

• Określ ścieżkę bezwzględną lub użyj zmiennej odwzorowania ścieżki.

  Istnieje możliwość podania ścieżki bezwzględnej lub użycia odwzorowania ścieżki w rodzaju ${MY_APPS}. Użyć można zmiennej odwzorowania ścieżki w dowolnej instalacji.

  Zmienna odwzorowania ścieżki jest szczególnie istotna przy instalowaniu aplikacji w klastrze z elementami w węzłach heterogenicznych, ponieważ w takich przypadkach może nie istnieć pojedynczy sposób określania ścieżki bezwzględnej. Zmienna ${CELL} serwera WebSphere Application Server oznaczająca nazwę bieżącej komórki może także należeć do zmiennej odwzorowania ścieżki, na przykład ${MY_APP}/${CELL}. Zmienne serwera WebSphere Application Server można definiować na stronie Zmienne produktu WebSphere, do której dostęp jest możliwy po kliknięciu opcji Środowisko > Zmienne produktu WebSphere.

  Unikanie problemów: w środowisku rozproszonego systemu operacyjnego zasięg zmiennej odwzorowania ścieżki rozpoczyna się od zasięgu na poziomie agenta węzła zamiast od zasięgu na poziomie serwera. Jeśli ta zmienna nie zostanie znaleziona w zasięgu na poziomie agenta węzła, będzie wyszukiwana w zasięgu na poziomie węzła, a następnie w zasięgu na poziomie komórki. gotcha

Pole Katalog do zainstalowania aplikacji jest identyczne z ustawieniem Położenie (pełna ścieżka) na stronie Pliki binarne aplikacji.

Określa, czy produkt rozwija pliki binarne aplikacji w miejscu instalacji podczas instalowania i kasuje je podczas deinstalowania. Domyślnie dystrybucja aplikacji jest włączona. Pliki binarne instalowanych aplikacji są rozwijane w podanym katalogu.

W przypadku produktów na jednym serwerze pliki binarne są usuwane po zdeinstalowaniu i zapisaniu zmian w konfiguracji.

W przypadku produktów na wielu serwerach pliki binarne są usuwane po zdeinstalowaniu, zapisaniu zmian w konfiguracji i zsynchronizowaniu tych zmian.

Jeśli wyłączasz tę opcję, musisz zapewnić, by pliki binarne aplikacji były należycie rozwijane w docelowych katalogach wszystkich węzłów, w których aplikacja jest uruchamiana.

Unikanie problemów: jeśli ta opcja zostanie wyłączona i pliki binarne aplikacji nie zostaną skopiowane ani nie zostaną rozwinięte w węzłach, późniejsze zapisanie konfiguracji lub synchronizacja ręczna nie spowoduje przeniesienia plików binarnych aplikacji do węzłów.gotcha

Pole Aplikacja rozproszona jest identyczne z ustawieniem Włącz dystrybucję binarną, rozszerzenie i procedurę czyszczącą po deinstalacji na stronie Pliki binarne aplikacji.

Określa, czy serwer aplikacji używa powiązań, rozszerzeń i deskryptorów wdrażania znalezionych przy użyciu dokumentu wdrażania aplikacji, pliku deployment.xml (domyślnie), czy też znajdujących się w pliku archiwum korporacyjnego (EAR). To ustawienie należy wybrać tylko w przypadku aplikacji zainstalowanych w miejscach docelowych wdrożenia o wersji 6.x lub nowszej.

Domyślną wartością (false) jest użycie powiązania, rozszerzeń i deskryptorów wdrażania znajdujących się w pliku deployment.xml. Aby użyć powiązania, rozszerzeń i deskryptorów wdrażania znajdujących się w pliku EAR, należy włączyć to ustawienie (wartość true).

Pole Użyj konfiguracji binarnej jest identyczne z ustawieniem Użyj binarnych informacji konfiguracyjnych na stronie Pliki binarne aplikacji.

Określa, czy przy instalowaniu aplikacji zostaje uruchomione narzędzie EJBDeploy.

Jeśli moduł EJB umieszczono w pakiecie archiwum WWW (WAR), nie jest konieczne włączenie tego ustawienia.

Narzędzie wdrażania EJB jest uruchomione podczas instalowania modułów komponentu EJB w wersji 1.x lub 2.x. Narzędzie wdrażające komponenty EJB nie jest uruchamiane podczas instalacji modułów EJB 3.x.

W przypadku tej opcji instalacja następuje tylko w docelowym miejscu wdrożenia w wersji 9.0.

W przypadku wybrania opcji Wdrażaj komponenty EJB próba zainstalowania aplikacji we wcześniejszym docelowym miejscu wdrożenia, takim jak wersja 8, spowoduje odrzucenie instalacji. Aplikacje można wdrażać tylko w takich miejscach docelowych, w których wersja produktu WebSphere jest identyczna z wersją danego produktu. Jeśli docelowym miejscem dla aplikacji są serwery w wersji wcześniejszej niż wersja produktu, wdrożenie nie będzie możliwe.

Podobnie, w przypadku wybrania opcji Wdrażaj komponenty EJB i określenia typu bazy danych na stronie Określanie opcji na potrzeby wdrożenia komponentu EJB zdefiniowane wcześniej identyfikatory zaplecza dla wszystkich modułów EJB zostaną zastąpione przez wybrany typ bazy danych. Aby włączyć identyfikatory zaplecza dla poszczególnych modułów EJB, należy ustawić jako typ bazy danych wartość "" (null) na stronie Określanie opcji na potrzeby wdrożenia komponentu EJB.

Włączenie tego ustawienia może spowodować uruchomienie na klika minut programu instalacyjnego.

Określa nazwę logiczną aplikacji. Nazwa aplikacji musi być unikalna w obrębie komórki i nie może zawierać nieobsługiwanych znaków.

Nazwa aplikacji nie może rozpoczynać się kropką (.), rozpoczynać lub kończyć się spacją ani zawierać żadnego z następujących znaków:

Pole Nazwa aplikacji jest identyczne z ustawieniem Nazwa na stronie Ustawienia aplikacji korporacyjnej.

Określa, czy tworzone mają być komponenty MBean dla różnych zasobów (takich jak serwlety lub pliki JSP) w ramach aplikacji przy jej uruchamianiu. Domyślnie komponenty MBean są tworzone.

Pole jest identyczne z ustawieniem Utwórz komponenty MBean dla zasobów na stronie Zachowanie podczas uruchamiania.

Określa, czy środowisko wykonawcze produktu wykrywa zmiany w klasach aplikacji, kiedy jest ona uruchomiona. Jeśli to ustawienie jest włączone i nastąpi zmiana klas aplikacji, aplikacja zostanie zatrzymana i ponownie uruchomiona w celu przeładowania zaktualizowanych klas.

Domyślnie przeładowywanie klas nie jest włączone.

To pole jest identyczne z ustawieniem Nadpisz ustawienia przeładowania klas dla modułów WWW i EJB na stronie Ładowanie klas i wykrywanie aktualizacji.

Określa odstęp czasu (w sekundach) między kolejnymi operacjami skanowania systemu plików aplikacji w poszukiwaniu zaktualizowanych plików. Wartością domyślną jest wartość przeładowania atrybutu interwału w pliku rozszerzenia IBM® (META-INF/ibm-application-ext.xmi) archiwum EAR.

Atrybut interwału przeładowywania działa tylko w przypadku, gdy włączono przeładowywanie klas.

Aby włączyć przeładowywania, należy wprowadzić wartość dodatnią (np. 1 do 2147483647). Aby wyłączyć przeładowywanie, wpisz zero (0). Dozwolony zakres wartości to 0 - 2147483647.

Pole Okres przeładowywania w sekundach jest identyczne z ustawieniem Okres odpytywania dla aktualizowanych plików na stronie Ładowanie klas i wykrywanie aktualizacji.

Obsługiwane konfiguracje: w przypadku plików powiązań i rozszerzeń IBM rozszerzenie nazwy pliku (.xmi lub .xml) różni się w zależności od tego, czy używana jest aplikacja lub moduł korzystające z platformy Java EE w wersji wcześniejszej niż 5, czy aplikacja lub moduł korzystające z platformy w wersji Java EE 5 lub późniejszej. Plik rozszerzeń lub powiązań IBM ma nazwę ibm-*-ext.xmi lub ibm-*-bnd.xmi, gdzie * to typ pliku rozszerzeń lub powiązań (np. app, application, ejb-jar lub web). Zastosowanie mają następujące warunki:

• W przypadku aplikacji lub modułu korzystającego z platformy Java EE w wersji wcześniejszej niż 5 nazwa pliku musi mieć rozszerzenie .xmi.
• W przypadku aplikacji lub modułu korzystającego z platformy Java EE w wersji 5 lub nowszej nazwa pliku musi mieć rozszerzenie .xml. Jeśli do aplikacji lub modułu są włączone pliki .xmi, produkt je ignoruje.

Moduł korzystający z platformy Java EE w wersji 5 lub nowszej może jednak istnieć w ramach aplikacji zawierającej pliki korzystające z platformy Java EE w wersji wcześniejszej niż 5 i korzystającej z rozszerzenia nazwy pliku .xmi.

Pliki ibm-webservices-ext.xmi, ibm-webservices-bnd.xmi, ibm-webservicesclient-bnd.xmi, ibm-webservicesclient-ext.xmi i ibm-portlet-ext.xmi nadal korzystają z rozszerzeń .xmi.

sptcfg

Umożliwia określenie, czy narzędzie wdrażania usług Web Service wsdeploy jest uruchamiane podczas instalowania aplikacji.

Narzędzie to generuje kod wymagany do uruchomienia aplikacji przy użyciu usług Web Service. Domyślnie narzędzie wsdeploy nie jest uruchamiane. Ustawienie to musisz włączyć, jeśli plik EAR zawiera moduły korzystające z usług Web Service i nie uruchomiono wcześniej na nim narzędzia wsdeploy za pomocą opcji menu Wdrażaj lub z poziomu wiersza komend.

W przypadku tej opcji instalacja następuje tylko w docelowym miejscu wdrożenia w wersji 9.0.

W przypadku wybrania opcji Wdrażaj usługi Web Service próba zainstalowania aplikacji we wcześniejszym docelowym miejscu wdrożenia spowoduje odrzucenie instalacji. Aplikacje można wdrażać tylko w takich miejscach docelowych, w których wersja produktu jest identyczna z wersją danego produktu. Jeśli docelowym miejscem dla aplikacji są serwery w wersji wcześniejszej niż wersja produktu, wdrożenie nie będzie możliwe.

Określa, czy produkt sprawdza odwołania aplikacji określone podczas jej instalacji lub aktualizacji i, jeśli sprawdzanie poprawności jest włączone, ostrzega o niepoprawnych odwołaniach lub kończy operację niepowodzeniem.

Aplikacja zazwyczaj odwołuje się do zasobów za pomocą źródeł danych dla komponentów bean typu CMP (container-managed persistence - trwałość zarządzana przez kontener) lub za pomocą odwołań zasobów lub odwołań środowiska zasobów zdefiniowanych w deskryptorach wdrażania. Sprawdzanie poprawności sprawdza, czy zasób, do którego odwołuje się aplikacja, jest zdefiniowany w zakresie docelowego miejsca wdrażania danej aplikacji.

Wybierz ustawienie wyłączone, jeśli poprawność zasobu nie ma być sprawdzana, ostrzeżenie, jeśli wyświetlane mają być komunikaty ostrzegawcze o nieprawidłowych odniesieniach, lub niepowodzenie, aby operacje, które nie powiodły się wskutek nieprawidłowych odwołań zasobów, były zatrzymywane.

Pole Sprawdzanie poprawności danych wejściowych (wyłączone/ostrzeżenie/niepowodzenie) jest identyczne z ustawieniem Sprawdzenie poprawności odwołań aplikacji na stronie ustawień aplikacji korporacyjnej.

Określa, czy konfiguracja wbudowana ma być przetwarzana. Konfiguracja wbudowana składa się z plików takich jak resource.xml, variables.xml i deployment.xml. Informacje dotyczące wdrożenia specyficzne dla produktu można zgromadzić i zapisać w pliku EAR aplikacji. Taki plik EAR można następnie zainstalować w konfiguracji serwera za pomocą interfejsów do zarządzania aplikacjami.

Jednym z takich plików EAR aplikacji jest rozszerzony plik EAR tworzony podczas eksportowania już zainstalowanej aplikacji. Taki rozszerzony plik EAR jest wskazywany przez pole wyboru konfiguracji wbudowanej. Domyślnie pole wyboru Przetwarzaj konfigurację wbudowaną jest zaznaczone, jeśli wykryto, że aplikacja jest rozszerzonym plikiem EAR. Opcje instalacji aplikacji są wstępnie zapełniane informacjami z konfiguracji wbudowanej, niezależnie od tego, czy pole wyboru Przetwarzaj konfigurację wbudowaną jest zaznaczone. Użytkownicy mogą nadpisać te wartości podczas procesu wdrażania.

Jeśli wyeksportowany plik EAR (rozszerzony plik EAR) zawiera biblioteki współużytkowane i ich informacje o konfiguracji, proces instalowania aplikacji zależy od zaznaczenia pola wyboru Przetwarzaj konfigurację wbudowaną. Jeśli to pole wyboru zostanie zaznaczone dla aplikacji ze zdefiniowaną konfiguracją biblioteki współużytkowanej, aplikacja zostanie zainstalowana z tymi bibliotekami współużytkowanymi i konfigurowana na podstawie informacji w konfiguracji wbudowanej. Jeśli to pole wyboru NIE zostanie zaznaczone dla aplikacji ze zdefiniowaną konfiguracją biblioteki współużytkowanej, plik EAR zostanie zainstalowany bez tych bibliotek współużytkowanych i ich konfiguracji.

Definicja biblioteki współużytkowanej nie jest pozostawiana, nawet jeśli opcja Przetwarzaj konfigurację wbudowaną jest wyłączona.

Jeśli aplikacja została wyeksportowana z innej komórki niż komórka bieżąca, a zmienna $(CELL) dla opcji Katalog do zainstalowania aplikacji nie została określona podczas instalowania aplikacji po raz pierwszy, to należy anulować wybór ustawienia (false), aby rozwinąć rozszerzony plik EAR w katalogu katalog_główny_profilu/installedApps/nazwa_komórki_bieżącej. W przeciwnym razie, jeśli ustawienie jest wybrane (wartość true), to rozszerzony plik EAR jest rozwijany w katalogu katalog_główny_profilu/installedApps/nazwa_komórki_pierwotnej, gdzie zmienna nazwa_komórki_pierwotnej to komórka, w której aplikacja została po raz pierwszy zainstalowana. Jeśli zmienna $(CELL) dla opcji Katalog do zainstalowania aplikacji zostanie określona podczas instalowania aplikacji po raz pierwszy, to podczas instalacji rozszerzony plik EAR zostanie rozwinięty w katalogu katalog_główny_profilu/installedApps/nazwa_komórki_bieżącej.

Określa uprawnienia dostępu do plików binarnych instalowanych aplikacji, które są rozwijane w podanym katalogu.

Aby możliwe było określenie uprawnień do pliku, opcja Aplikacja rozproszona musi być włączona.

Uprawnienia do pliku można określić w polu tekstowym. Niektóre najczęściej używane uprawnienia do pliku można także ustawić, wybierając je z listy wielokrotnego wyboru. Wybór z listy powoduje nadpisanie uprawnień do pliku określonych w polu tekstowym.

Na liście wyboru można ustawić jeden lub wiele z poniższych łańcuchów uprawnień do pliku. Wybranie wielu opcji powoduje połączenie łańcuchów uprawnień do pliku.

W celu określenia uprawnień do pliku zamiast użycia listy wielokrotnego wyboru można wpisać łańcuch znaków w polu tekstowym. Uprawnienia do pliku są określane za pomocą następującego formatu:

wzorzec_nazwy_pliku=uprawnienie#wzorzec_nazwy_pliku=uprawnienie

gdzie wzorzec_nazwy_pliku jest filtrem wyrażenia regularnego nazwy pliku (na przykład .*\\.jsp dla wszystkich plików JSP), uprawnienie określa listy kontroli dostępu do plików (ACL), a # jest separatorem między wieloma wpisami wzorzec_nazwy_pliku i uprawnienie. Jeśli w łańcuchu wzorzec_nazwy_pliku występuje znak #, należy zamiast niego użyć znaków \#.

Jeśli wiele wzorców nazwy pliku i wiele uprawnień do pliku jest zgodnych z identyfikatorem URI w obrębie aplikacji, produkt korzysta z najbardziej rygorystycznego z uprawnień do danego pliku. Na przykład jeśli łańcuch uprawnień do pliku ma postać .*\\.jsp=775#a.*\\.jsp=754, plik abc.jsp ma uprawnienie do pliku 754.

Sprawdzona procedura: użycie wyrażeń regularnych we wzorcach zgodności plików porównuje identyfikator URI całego łańcucha z podanym wzorcem uprawnienia do pliku. Należy udostępnić dokładniejsze wzorce zgodności, korzystając z wyrażeń regularnych w sposób określony w interfejsie programowania API języka Java. Na przykład podczas operacji związanych z uprawnieniami do plików przetwarzane są następujące identyfikatory URI katalogu i pliku:best-practices

Wyniki dopasowania wzorca plików są następujące:

• Moduł_WAR.war nie jest zgodne z żadnym z identyfikatorów URI
• .*Moduł_WAR.war.* jest zgodne ze wszystkimi identyfikatorami URI
• .*Moduł_WAR.war$ jest zgodne tylko z identyfikatorem URI 1
• .*\\.jsp=755 jest zgodne tylko z identyfikatorem URI 2
• .*META-INF.* jest zgodne z identyfikatorami URI 3 i 6
• .*Moduł_WAR.war/.*/.*\.class jest zgodne z identyfikatorami URI 4 i 5

/opt/WebSphere/profiles/AppSrv01/installedApps/Komórka/Aplikacja.ear/Moduł_WAR.war/Plik_JSP.jsp

.*Aplikacja.ear$=755#.*\.jsp=644

Sprawdzona procedura: niezależnie od systemu operacyjnego zawsze należy używać ukośnika (/) jako separatora ścieżki do pliku we wzorcach nazw plików.best-practices

Uprawnienia do odczytu nie można cofnąć w przypadku pliku w systemach operacyjnych Windows. Bit uprawnień typu POSIX zawiadamiający o tym, że plik jest do odczytu to 4, do zapisu to 2, a wykonywalny to 1. Z tego powodu uprawnienia do pliku w systemie operacyjnym Windows odpowiadają bitom 5 lub 7. Analogicznie, w przypadku stylu POSIX istnieją uprawnienia typu użytkownik, grupa i globalne. W systemach operacyjnych Windows można ustawić dla pliku tylko uprawnienie typu użytkownik. Bity uprawnienia grupa i globalne są ignorowane.

Określone tutaj uprawnienia dostępu dotyczą poziomu aplikacji. Można również określić uprawnienia dostępu dla plików binarnych aplikacji w konfiguracji na poziomie węzła. Uprawnienia do plików na poziomie węzła określają maksymalne (najbardziej łagodne) uprawnienia, których można udzielić plikom binarnym aplikacji. Określone tutaj uprawnienia dostępu na poziomie aplikacji mogą być jedynie takie same lub bardziej restrykcyjne niż uprawnienia określone na poziomie węzła.

To ustawienie jest identyczne z polem Uprawnienia do plików na stronie Pliki binarne aplikacji.

Określa nieedytowalny łańcuch identyfikujący wersję kompilacji aplikacji.

Pole Identyfikator kompilacji aplikacji jest identyczne z polem Poziom kompilacji aplikacji na stronie Pliki binarne aplikacji.

Umożliwia określenie, czy aplikacja może rozsyłać żądania włączenia do zasobów między modułami WWW w różnych maszynach wirtualnych języka Java w środowisku węzła zarządzanego za pośrednictwem standardowego mechanizmu programu rozsyłającego żądania.

To pole jest identyczne z polem Zezwalaj na rozsyłanie włączanych elementów do zdalnych zasobów na stronie Właściwości programu rozsyłającego zdalne żądania.

Określa, czy aplikacja może obsługiwać żądania włączenia pochodzące z aplikacji.

To pole jest identyczne z polem Zezwalaj na obsługę włączanych elementów ze zdalnych zasobów na stronie Właściwości programu rozsyłającego zdalne żądania.

Określa, czy produkt tworzy nową aplikację na poziomie biznesowym z użyciem aplikacji korporacyjnej instalowanej, czy przekształca aplikację korporacyjną w jednostkę kompozycji istniejącej aplikacji na poziomie biznesowym.

Opcją domyślną jest utworzenie nowej aplikacji na poziomie biznesowym z ustawieniem o wartości WebSphere:blaname=Anyasset,blaedition=BASE. W przypadku wybrania opcji utworzenia nowej aplikacji na poziomie biznesowym z listy rozwijanej produkt tworzy aplikację na poziomie biznesowym zawierającą tę samą nazwę co aplikacja korporacyjna. Jeśli aplikacja na poziomie biznesowym posiadająca tę samą nazwę co aplikacja korporacyjna już istnieje, produkt nie utworzy nowej aplikacji na poziomie biznesowym, natomiast doda aplikację korporacyjną jako jednostkę kompozycji do istniejącej aplikacji na poziomie biznesowym.

W razie konieczności użycia strony Ustawienia relacji bibliotek współużytkowanych i ich odwzorowań w celu określenia relacji zależności między istniejącymi bibliotekami współużytkowanymi w ramach aplikacji na poziomie biznesowym należy wybrać nazwę tej aplikacji z listy rozwijanej. Jeśli istnieje już aplikacja na poziomie biznesowym mająca nazwę domyślną, po wybraniu opcji utworzenia nowej aplikacji na poziomie biznesowym na stronie nie zostaną wyświetlone żadne biblioteki współużytkowane.

Aby dodać aplikację korporacyjną do istniejącej aplikacji na poziomie biznesowym, wybierz istniejącą aplikację na poziomie biznesowym z listy rozwijanej. Produkt przekształca aplikację korporacyjną w jednostkę kompozycji istniejącej aplikacji na poziomie biznesowym.

Umożliwia określenie, czy moduły WWW mogą rozsyłać żądania współbieżne w osobnych wątkach i, jeśli tak, czy żądania rozsyła klient, czy serwer. Jednoczesne rozsyłanie może skrócić czas odpowiedzi serwletu.

Jeśli operacje są zależne od siebie, nie należy włączać asynchronicznego rozsyłania żądań. Wybierz opcję Wyłączone. Jednoczesne rozsyłanie może wywołać błędy, jeśli między operacjami istnieje zależność.

Wybierz opcję Po stronie serwera, aby włączyć równoległe wysyłanie żądań na serwerze. Wybierz opcję Po stronie klienta, aby włączyć równoległe wysyłanie żądań po stronie klienta.

Określa, czy produkt ma przypisywać domyślne wartości JNDI, czy automatycznie rozstrzygać niekompletne obiekty docelowe odwołania komponentu EJB.

Wybierz tę opcję, aby włączyć obiekty docelowe odwołania komponentu EJB w celu rozstrzygania automatycznie, czy występują one z komponentu EJB 2.1 lub wcześniejszych modułów, czy z modułów Web 2.3 lub wcześniejszych. Jeśli ta opcja zostanie włączona, kontener środowiska wykonawczego udostępni domyślną wartość lub automatycznie rozstrzygnie odwołanie komponentu EJB dla wszystkich odwołań komponentu EJB niezawierających powiązania.

Jeśli na stronie Przygotowanie do instalacji aplikacji zostanie wybrana opcja Generuj powiązania domyślne, wówczas nie ma konieczności wybierania tej opcji. Produkt wygeneruje wartości domyślne.

Jeśli zostanie wybrana opcja Zezwalaj na automatyczne rozstrzyganie miejsc docelowych odwołań do komponentów EJB, wówczas wszystkie moduły w aplikacji muszą współużytkować jedno docelowe miejsce wdrożenia. Jeśli zostanie wybrana ta opcja i wszystkie moduły aplikacji nie będą współużytkować wspólnego serwera, po kliknięciu przycisku Zakończ na stronie Podsumowanie w produkcie zostanie wyświetlony komunikat ostrzegawczy, a aplikacja nie zostanie zainstalowana. Przed kliknięciem przycisku Zakończ konieczne będzie anulowanie zaznaczenia tego ustawienia, aby zainstalować aplikację.

Umożliwia określenie, czy moduły klienta mają być wdrażane.

Należy wybrać tę opcję (z ustawioną wartością true), jeśli plik do wdrożenia ma co najmniej jeden moduł klienta i użytkownik planuje skonfigurowanie pozycji środowiska dla modułów klienta. Opcję tę należy też wybrać w celu skonfigurowania zasobów, takich jak odwołania do komponentów EJB, odwołania do zasobów, odwołania do środowiska zasobów lub odwołania do miejsca docelowego komunikatów. Wybranie tej opcji umożliwia wyświetlenie strony Odwzoruj pozycje środowiska dla modułów klienta. W przypadku wdrażania modułów klienta w węźle stowarzyszonym menedżera wdrażania (Stowarzyszony) lub na serwerze aplikacji (Wdrożenie na serwerze) należy wybrać tę opcję i dla opcji Tryb wdrażania klienta ustawić odpowiednią wartość dla miejsca docelowego wdrażania (Stowarzyszony lub Wdrożenie na serwerze).

Jeśli ta opcja zostanie wybrana, należy zainstalować moduły klienta tylko w miejscu docelowym wdrażania w wersji 8.0 lub nowszej.

Umożliwia określenie, czy moduły klienta mają zostać wdrożone w izolowanym miejscu docelowym wdrażania (Izolowany), w węźle stowarzyszonym menedżera wdrażania (Stowarzyszony), czy na serwerze aplikacji (Wdrożenie na serwerze).

Wybór trybu wdrażania klienta ma wpływ na sposób obsługi wyszukiwań java:. Wszystkie przestrzenie nazw adresów URL języka Java (globalna, aplikacji, modułu i komponentu) są lokalne w izolowanych procesach klienta. Przestrzenie nazw znajdują się na serwerze w stowarzyszonych procesach klienta i w procesach klienta wdrożonych na serwerze.Serwer lub klaster wybrany jako miejsce docelowe modułu klienta określa miejsce tworzenia tych przestrzeni nazw. Wszystkie wyszukiwania java: dla stowarzyszonych modułów klienta lub modułów klienta wdrożonych na serwerze są kierowane do serwera docelowego lub klastra. W rzeczywistości moduł klienta nie jest uruchamiany na serwerze docelowym lub w klastrze. Wiele instancji tego samego modułu klienta będzie współużytkować przestrzeń nazw komponentu w trybach Stowarzyszony i Wdrożenie na serwerze. Wybór trybu Stowarzyszony to po prostu deklaracja zamiaru uruchomienia modułu klienta za pomocą protokołu Java Network Launching Protocol (JNLP). Jednakże zasady działania interfejsu Java Naming and Directory Interface (JNDI) trybów Stowarzyszony i Wdrożenie na serwerze są takie same.

Określa, czy ma zostać sprawdzona poprawność deskryptorów wdrażania względem opublikowanych schematów deskryptorów wdrażania środowiska Java EE. Jeśli wybrano tę opcję, produkt analizuje każdy deskryptor wdrażania, aby określić wersję specyfikacji środowiska Java EE dla deskryptora wdrażania, wybiera odpowiedni schemat, a następnie sprawdza deskryptor wdrażania przy użyciu schematu deskryptorów wdrażania środowiska Java EE. Błędy sprawdzania poprawności powodują wystąpienie komunikatów o błędzie.

Schemat deskryptorów wdrażania środowiska Java EE jest znany również jako definicja DTD.

Jeśli wybrano tę opcję, aplikację lub moduł należy zainstalować tylko w miejscu docelowym wdrażania w wersji 8.0 lub nowszej.